Net als veel andere oude beschavingen waren ook de Perzen in de ban van het concept van parfum en geur. De pure decadentie en luxe van parfum gingen aan hen voorbij, en zij droegen in grote mate bij aan de populariteit ervan.
Het gebruik van parfums in het oude Perzië
De Perzen waren vernieuwers en besloten voort te bouwen op de kennis van de Egyptenaren en de Romeinen. Niet alleen waren ze al meer dan een eeuw deskundige handelaren in geuren, maar zij waren ook degenen die het recept voor parfum, dat tot dan toe algemeen werd gebruikt, aanpasten en een nieuwe formule bedachten. Zij vonden het niet op olie gebaseerde parfum uit, de voorloper van moderne parfumformules. Het behoeft geen betoog dat dit voor veel opschudding zorgde, omdat geurproducten tot dan toe zonder verzachtende bestanddelen als onvolledig werden beschouwd.
De ontwikkeling van de parfumerie in Perzië
De Perzen legden tijdens de Sassanidische periode grote nadruk op de vervaardiging van geparfumeerd water en geuren. Ook zij beschouwden parfum als een symbool van rijkdom en status, net als andere oude beschavingen. Perzische edelen gebruikten duur parfum om een statement te maken. Het hedendaagse concept van een ‘signature scent’ (kenmerkende geur) vindt mogelijk ook zijn oorsprong in Perzië. Veel koningen kozen vaak voor een eigen kenmerkende geur en verboden de mensen om hen heen deze te gebruiken. Zo wordt koning Darius van Persepolis op stenen afbeeldingen vaak afgebeeld met zijn parfumflesjes. In de Achaemenidische periode legden de Perzen de nadruk op de traditie van het creëren van een geurige ruimte. Ze wilden een aangename sfeer met de zoetste aroma’s, wat leidde tot het branden van wierook en andere geurende materialen. Er zijn verslagen van redenaars uit die tijd die spreken over het verstuiven van parfums tijdens koninklijke recepties en festiviteiten. Parfumproductie in Perzië De oude Perzen beschikten over de juiste apparatuur voor het maken van parfum, waardoor het voor hen gemakkelijker was om nieuwe soorten geuren te ontwikkelen. In Perzië waren ook talrijke werkplaatsen voor het vervaardigen van geuren te vinden. Ze maakten gebruik van hun experimentele instelling en probeerden nieuwe distillatieprocessen uit. Ze richtten zich niet alleen op het vergroten van de verscheidenheid aan geuren, maar wilden ook de productie stroomlijnen om de beschikbaarheid te vergroten. Volgens meerdere bronnen hadden de Perzen een voorliefde voor planten en zoetgeurende bloemen die vaak werden gebruikt bij de bereiding van parfums. Door hun liefde voor geurige producten zoals wierook konden ze niet anders dan parfums omarmen. Het oude Perzië ondersteunde de teelt van verschillende plantensoorten, waardoor ze belangrijke ingrediënten voor parfums konden verkrijgen, zoals rozenwater. Ze hadden ook toegang tot muskus en ambergrijs, wat de productie van wierook vergemakkelijkte. De wijdverspreide teelt van planten en bloemen in Fars betekende dat er zelfs de vrijheid bestond om nieuwe variëteiten daarvan te ontwikkelen, die de productie van parfum nog verder zouden verbeteren. Iraanse en islamitische geografen hebben melding gemaakt van een elegante, zoete bloem die voortkwam uit de inspanningen van Iraanse tuiniers, genaamd „esporghami“, in de volksmond bekend als de lelietje-van-dalen. Het feit dat deze bloem nog steeds een van de populairste ingrediënten in de moderne parfumerie is, getuigt van de genialiteit van de Perzische parfumeurs, die hun tijd ver vooruit waren.
